Fietsen op het Griekse eiland Agkistri

 In Blog

Na een fietstour door Athene met Let’s meet in Athens heb ik de smaak te pakken. Waarom niet op dezelfde manier een Grieks eiland ontdekken? Ik ga mee op de dagexcursie naar Agkistri.

In de haven Piraeus meert om kwart voor 9 de boot voor de Saronische golf aan. Ik ken mijn reisgenoten al. Het is het Belgische gezin met tienerzoon- en dochter dat 2 dagen geleden meefietste in Athene. Ook gids Iris is weer van de partij. Over de loopplank gaan we aan boord.

1000 inwoners

Athene verdwijnt aan de horizon, totdat we alleen zijn met de Middellandse zee. Een klein uur later zetten we voet aan wal in de haven van Agkistri. Vertrokken uit een metropool met 4 miljoen mensen, sta ik nu op een eiland dat 1000 inwoners telt. De zeelucht is vrij van uitlaatgassen, in plaats van toeterende auto’s overheerst het geluid van golven die tegen de kade bonken. We zijn in het dorp Milos dat als ‘hoofdstad’ van Agkistri te boek staat. Een van de kleinste die ik ooit heb gezien.

Bij een fietsverhuurder zoeken we een rijwiel uit. Bijna iedereen kiest voor een mountainbike, maar ik vraag naar een stadsfiets. Op een mountainbike zit ik naar mijn smaak iets te dicht met mijn neus op het asfalt. Mijn fiets heeft toch versnellingen, hopelijk zijn het er genoeg voor het heuvelachtige landschap.

Agkistri collage 1 11.03.57

Pijnbomenbos

We sturen mee met de bochtige straatjes van Milos, terwijl we langs witgekalkte huizen rijden met blauwe luiken en deuren. In een olijfboom hangen teddyberen. Aan het eind van het dorp slingert de asfaltweg, de enige op Agkistri, een pijnbomenbos in. Aangezien het merendeel langs de kust loopt, zijn grote delen van het eiland verlaten.

In het bos steekt Iris haar hand uit naar rechts. Als we afslaan moet ik even slikken. We zijn de betonweg naar het strand Dragonera opgereden die zo steil naar beneden loopt, dat ik constant rem om niet in zee gelanceerd te worden. Ik stap af om het laatste stukje te lopen. Op het strand parkeer ik mijn fiets tegen een boom en zoek vergeefs naar het slot. Tot mijn verbazing is het er niet. Kennelijk vinden ze het hier niet nodig. Ik glimlach bij de gedachte aan Athene. Daar konden we de fietsen nog niet met 3 sloten veilig achterlaten.

Zwemstop

Ik loop het kiezelstrand op, of betreed ik de hemel? De zon ontlokt de zee haar volledige scala aan blauwtinten. De heuvels rondom de inham zijn begroeid met pijnbomen, die hun heerlijke geur afscheiden. Stilte overheerst. Even waan ik mij Robinson Crusoe die een onbewoond eiland ontdekt. Het strand is de eerste zwemstop van de excursie. Mijn reisgenoten dippen hun tenen in de golven om de watertemperatuur te meten. De conclusie is duidelijk: de zomer moet eerst nog even op visite komen. Het is pas mei.

Dragonera-strand-Agkistri-Griekenland

Piraten

Met de fiets aan de hand klimmen we terug naar de hoofdweg. Zelfs de mountainbikers redden het niet. Behalve de Belgische tiener, die ons op zijn gemak boven staat op te wachten. Inmiddels licht bezweet fietsen we verder langs terrassen met stenen muurtjes en olijfbomen. Ze verbouwen op Agkistri zelfs wijn.

Door de verlatenheid van het landschap begint het te voelen alsof we rondtoeren op ons privé-eiland. Lange tijd was Agkistri echt onbewoond. Iris: “In de 17e eeuw sloegen alle bewoners op de vlucht voor piraten. Pas na de tweede wereldoorlog gingen er weer een paar honderd mensen wonen.” We zijn verbaasd als ze vertelt dat er in 1973 pas elektriciteit kwam op het eiland. Een ontwikkeling waardoor Agkistri meer mensen begon aan te trekken.

Taverna

De weg houdt op bij het strand Aponisos. Gelukkig staat er naast de laatste meters asfalt een taverna aan zee. We hebben de restjes waterdruppels uit onze flessen geknepen en zijn toe aan iets sterkers. En onze beenspieren vragen om pauze. Op de rieten muur van de taverna hangt een kunstwerk dat ik zo mee naar huis zou willen nemen: een van ijzerdraad gevlochten cirkel met duizenden mosselschelpen op de bodem. Iris wijst ons op het aan de overkant gelegen privé-eiland, waar je kunt zonnen tegen betaling. Ik vraag mij af wat de groot uitgevallen rots de eigenaar heeft gekost.

Agkistri collage 2 11.03.57

Gelaafd fietsen we even later over dezelfde weg terug naar Milos. Voorbij de hoofdstad rijden we pal langs zee naar Skala. In het toeristendorp van Agkistri klinken loungeklanken, doen sommige beachclubs me aan Saint-Tropez denken en hangen octopussen te drogen. Iris neemt ons mee naar taverna Alkyoni. De geur van gebakken vis en verse kruiden komt ons tegemoet. Aan tafel serveren ze ook een indrukwekkend zeezicht.

Paradijs van Europa

We smullen van Griekse salades, gevulde tomaten met rijst en gegrilde sardientjes en ansjovis. Het gesprek aan tafel gaat over de Griekse crisis. Naïef gedacht waarschijnlijk, maar als ik uitkijk over de natuurlijke schoonheid van Agkistri zie ik juist rijkdom. De Griekse eilanden blijven voor mij het paradijs van Europa.

Na de lunch is er geen programma. De Belgische familie vertrekt naar een loungebar, terwijl ik vlakbij de taverna een trap afdaal naar een kleine baai. In de verte zie ik het eiland Aegina. Een bekend gevoel overvalt me. Ik wil een zeilboot, varen langs alle Griekse eilanden tot de horizon de realiteit weer raakt. En mijn fiets moet mee.

Recent Posts

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search

B612-Athene-Griekenland